OKULA BAŞLAMA

Anne baba olduktan sonra heyecan dolu birincilerden birini yaşıyor bir çok aile bugünlerde.

Çocuklarını birinci sefer kreş, anaokulu yahut ilkokul kapısına götürürken heyecanla atan minik kalbi

kim bilir hangi hislerle çarpıyordur diye düşünmekte anne babalar. Sanki öğretmenini sevecek

mi? Arkadaşları olacak mı? Derslerinde başarılı olacak mı? Diye çocuğumuzun ne hissettiğini ne

düşündüğünü iddia etmeye çalışırken bir taraftan tüm bu konunun aslında kendi tasamız

olduğunun farkına varmayabiliyoruz kimi vakit.. zira çocuk yalnızlık yahut dışlanmak nedir

bilmez.. öğretmenini sevmemenin tahminen de onu ömür uzunluğu eğitim hayatından soğutacağını bilmez.

Bunu ona farkettiren biz yetişkinleriz. Halbuki tüm bu aksiliklerden sıyrılıp ona yaşabileceği

durumlarda duygusal dayanak verirsek mümkün tüm zorlukları rahatlıkla aşabilecek ve yoluna devam

edebilecektir. Unutmayın ki çocuğun birinci öğretmeni anne babasıdır. Ve çocuklar problemlerle başetme

hünerlerini anne babalarından aldıkları duygusal ve davranışsal reaksiyonlarla geliştirirler. Sıkıntılarla

başedebilme hüneri çocuğun gelişmekte olan karakterinin bir uzantısıdır birebir vakitte… bu

yazıda anne babaların çocuklarının okula başlama sürecine dair kaygılarını ele almak istedim.

Öncelikle okula başlama süreci. Bu mevzuda birçok yazı var birçok da teklif… çocuğu nasıl okula

alıştırırız? Salya sümük ağlayan onlarca çocuk. Dönüp ardını gitse vicdanı elvermeyen, kalsa

öğretmenden azar işitecek onlarca anne babalar. Aslında problem bu çocuk nasıl susacak (okula

alışacak) değil bu yazının gayesi da anne babalara küçük pratik bilgiler vermek değil. Problem bu

çocuk neden ağlıyor? Pekala sorun nerde başlıyor? Yanıt şu: sorun okul kapısında başlamıyor. Çok

müdahale edilmiş çocuklar, her işleri etrafındakiler tarafından yapılmış çocuklar okul kapısından

içeri kendi başına nasıl gireceğini bilemiyorlar. Daha yatağını ayıramamış çocuktan tek başına

koskoca binaya girip ders almasını istiyoruz. İşte bu noktada ayrılık tasası üzere gözlemlenen

yardım çığlıkları başlıyor. Çocuklarımızı büyütürken biraz daha yürekli olmamız gerekiyor. Evvel

kendi başına çocuk ne kadarını yapabilir gözlemlemek kıymetli. Tabi ki beklentimiz çocuğun

gelişimi ile paralel olmalı. Çocuğun içinde bulunduğu süreç gündemdeki bahis ile başaçıkabilecek

düzeyde mi sakince değerlendirilmeli. Karşılaştırma yapılmamalı. Sonrasında yapabildiği noktaya

kadar izleyip ‘yapmaya hazır olmadığı kadarında’ ona dayanak olmalı. Bakın burada yapamadığı

demiyorum zira bir vakit sonra yapabilecektir muhtemelen. Yalnızca yapmaya hazır değildir.

Nasıl takviye olmalı işin sırrı burada başlıyor. Çocuklar birinci kez yaşayacağı şeylerde bilinmezliğin

verdiği heyecanla farklı reaksiyonlar gösterebilirler. Beyin de zira tıpkı yansıyı veriyor. Daha doğrusu

beyin evvelden yaşadığı olaylarla tekrar karşılaştığında daha sakin reaksiyon verebiliyor. Bu nedenle

çocuğu ne ile karşılaşabileceğine dair hazırlamalı. Ben burda ona kıssa anlatmaktansa onun en

çok neyi merak ettiğini sorardım. Buradan yola çıkmak çocuk için daha sağlıklı olacaktır.

Devamındaysa nasıl hayal ettiğini öğrenebilirsiniz. Bakalım hayalleri ve gerçekler birbirine yakın

mı? Zira yetişkinde olduğu üzere gerçekler ve mefkureler ortasında bir farklılık varsa ve bu farklılık

ulaşılmazsa kişi depresyona giriyor. Çocuk bu durumda çabucak depresyona girmeyebilir. Fakat

hayal kırıklığı yaşaması mümkündür ve mutsuz olabilir. Ve böylece çocuğa muhtemelen

geçirebileceği bir günü örnek anlatılabilir. Ve en değerlisi takip. Günün nasıl geçti? Bu soru akşam

saatlerinde çocuğa farklı yollarla sorulabilir aslında… asıl öğrenmek istediğimiz kaç sayfa ödevi

olduğu değildir zira. Okulda ne yaşadı? Bir çok vakit da hiçbirşey yaşamamış olabilir ki

temennimiz bu istikamette. Lakin benim danışanlarıma önerdiğim bir mevzu var. anne babaların bu

soruyu her gün sormalarını isterim ben. Hiçbir sorun olmadan geçebilir günler, aylar tahminen de

yıllar.. lakin bir gün hakikaten bir sorun oluşursa anne baba olarak çocuğunuzda minimal de olsa

bir farklılık sezeceksiniz. Hergün rutin olan reaksiyondan farklı bir reaksiyon verecektir kesinlikle. İşte tahminen

de çocuğunuzun anlatmaya çekindiği ya da korktuğu, ya da çözemediği o mevzuyu yakalamış

olursunuz. Tekrar tabiki çocuğun üzerine atlamıyoruz panter üzere. İzlemeye alın. ‘monitoring’ yani

izleme ebeveynlikte çok değerli bir kavramdır. Ve buradaki maksadımız çocuğun kendi yapabildiği

noktaya kadar olan kısmı çözmesine müsaade etmek; hazır/yetersiz olduğu noktada ona takviye

çıkmak.

Bu yazının içinde bu çocuk nasıl susacak teklifleri bulamayacağınızı söylemiştim. Maksadım çocuğu

ağlatmamak aslında. Özetle çocuğun kişiselliğini hissetmesi değerli. Kendi yapabildiği işlerini

kendisi tamamlamalı, organize olmalı, plan yapmalı, uygulamalı. Kendi aslında bir güce sahip

olduğunu keşfetmeli ve ona bu fırsat verilmeli. İşte bu noktada bir öbür yazının konusu olacak

olan ‘özgüvenli çocuk’ yetiştirmiş oluyorsunuz. Ve özgüveni olan çocuk okula başlarken ağlamaz.

Keyifli bir okul hayatı dilerim

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir